ตอนที่ 1: แขกไม่ได้รับเชิญใต้แสงจันทร์

ความเงียบเชียบของทางเดินในอพาร์ทเม้นท์ถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจและเสียงลากของหนัก เบนิโอะ ซากุระ ในวัย 13 ปี กำลังใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีสอดแขนเข้าใต้รักแร้ของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เพื่อพยุงเขาขึ้นมา

"ฮึด...! คุณ... คุณตัวหนักอย่างกับหินแน่ะ รู้ตัวไหมคะ!"

เธอพึมพำลอดไรฟัน แม้ร่างกายจะเป็นเด็กสาววัยรุ่น แต่เธอก็ต้องแบกรับน้ำหนักของโจนินระดับตำนานเอาไว้ด้วยความทุลักทุเล ในที่สุดเธอก็ลากเขาผ่านประตูห้องเข้ามาได้สำเร็จ ก่อนจะล็อกกลอนอย่างแน่นหนา

เบนิโอะหยุดพักหายใจพลางปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนใบหน้า ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองร่างที่หมดสติอยู่แทบเท้า ท่ามกลางห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้น

นี่คือที่พักพิงเดียวของเธอในโลกที่เธอไม่รู้จัก... โลกนินจาที่เต็มไปด้วยสงคราม

จริงอยู่ที่ คิซาชิ ลูกพี่ลูกน้องของเธอชวนไปอยู่ด้วยกันหลายครั้ง แต่เบนิโอะรู้ดีว่าเขากำลังจะเริ่มต้นชีวิตคู่กับ เมบุกิ เธอไม่อยากเป็น 'ส่วนเกิน' ในรังรักของใคร ไม่อยากเป็นภาระที่ทำให้ใครต้องลำบากใจในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงแบบนี้ เธอจึงเลือกที่จะอยู่คนเดียว... อยู่กับความเงียบเหงาที่บางครั้งก็กัดกินใจจนนอนไม่หลับ

แต่วันนี้ ความเงียบนั้นถูกทำลายลงด้วยเสียงกรนเบาๆ และกลิ่นเหล้าจางๆ จากชายตรงหน้า

เบนิโอะหยุดพักหายใจพลางปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนใบหน้า ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองร่างที่หมดสติอยู่แทบเท้า แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทำให้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจน...

ใบหน้าคมสันที่คุ้นตาซ้อนทับกับภาพจำในอนาคต ผมสีควันบุหรี่ที่ยุ่งเหยิงถูกมัดเป็นหางม้าลวกๆ ผิวแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์สุรา

'เหมือน... เหมือนคาคาชิไม่มีผิด' เธอคิดในใจ 'ก็แน่ล่ะสิ... ก็นี่คือ ฮาตาเกะ ซาคุโมะ พ่อของเขานี่นา'

"ฮึบ! อีกนิดเดียว..."

เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายลากเขาเข้ามาในพื้นที่ส่วนกลางที่เป็นทั้งห้องนั่งเล่นและห้องนอนในตัว ก่อนจะปล่อยร่างหนาลงบนฟูกที่นอนเพียงหลังเดียวของเธอ

ตุบ!

"โอ๊ย... ปวดหลังเป็นบ้าเลย!"

เบนิโอะทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาข้างๆ เขาอย่างหมดสภาพ ความเหนื่อยล้าจากการย้ายมาอยู่ต่างมิติประกอบกับการทำงานหนักในฐานะผู้อาศัยใหม่ทำให้เธอแทบไม่อยากขยับตัว

เธอนอนตะแคงข้าง หันไปมองเสี้ยวหน้าของ 'เขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะ' ที่กำลังหลับสนิทโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าตัวเองถูกเด็กสาววัย 13 ลากขึ้นห้องมาแบบนี้

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ทะลุมิติมาที่มี 'คนอื่น' เข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเธอแบบนี้... ถึงจะเป็นคนแปลกหน้าที่เธอเก็บได้จากหน้าบาร์ก็เถอะ

"ทำไมถึงได้ประมาทขนาดนี้นะ... ถ้าฉันปล่อยคุณทิ้งไว้ที่ตรอกนั้น ป่านนี้ไม่โดนลอบสังหารไปแล้วเหรอคะ?"

เธอพึมพำกับความว่างเปล่า มือเรียวเอื้อมไปจัดปอยผมสีเงินที่ปรกหน้าเขาออกเบาๆ ในโลกที่เต็มไปด้วยสงครามและการเข่นฆ่า ใบหน้ายามหลับของชายที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งกลับดูเปราะบางและเศร้าสร้อยอย่างน่าประหลาด

อืม... จะว่าไป เขาก็หล่อเอาเรื่องเหมือนกันนะ

เธอกลืนน้พลายลงคอ พลางไล่สายตามองใบหน้าคมสันที่ดูเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน ในใจหนึ่งก็รู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ที่มีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ในห้อง แต่อีกใจหนึ่งกลับเริ่มเต้นรัวด้วยความกังวล

ถ้าเขาตื่นมา... เขาจะฆ่าฉันไหมเนี่ย? เบนิโอะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สัญชาตญาณของนินจาระดับเขี้ยวสีขาวอาจจะทำให้เขาโจมตีคนที่อยู่ใกล้ที่สุดทันทีที่รู้สึกตัวก็ได้

"ฉันช่วยคุณไว้นะคะ... เพราะงั้น พรุ่งนี้ตื่นมาอย่าเพิ่งปามีดบินใส่กันล่ะ"

เธอพึมพำฝากความหวังไว้กับโชคชะตา ก่อนจะเผลอหลับไปข้างๆ ชายหนุ่มผู้เป็นตำนาน โดยที่มือข้างหนึ่งยังเผลอกำชายเสื้อของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าความรู้สึกที่คนอยู่ข้างๆ นี้จะหายไปเมื่อเธอตื่นขึ้น

ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ฮาตาเกะ ซาคุโมะ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ความหนักอึ้งจากฤทธิ์สุรายังคงตกค้างอยู่ในหัวจนทุกอย่างดูพร่าเลือนไปหมด สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้ไม่ใช่กลิ่นอับของตรอกซอกซอยที่เขาจำได้ลางๆ ว่าล้มตัวลงนอน แต่มันคือกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้...

เขากวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ ห้องที่ไม่คุ้นตา ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับกลุ่มก้อนสีหนึ่งที่สว่างไสวท่ามกลางความมืด

สีชมพู...?

เขายกมือขึ้นขยี้ตาแรงๆ อีกครั้งเพื่อไล่ความมึนงง พยายามเพ่งมองร่างที่อยู่ตรงหน้า เด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เขา ผมสีชมพูยาวสลวยของเธอสะท้อนกับแสงเทียนเล่มน้อยที่ส่องสว่างวูบวาบ สร้างเงาตกกระทบบนใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาด

ดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นดูระยิบระยับลึกลับ ราวกับอัญมณีล้ำค่าที่ถูกซ่อนไว้ในห้องแคบๆ แห่งนี้ ริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหม่าทำให้ใจของนินจาหนุ่มกระตุกวูบ

"นี่คุณ... เป็นอะไรรึเปล่าคะ?"

น้ำเสียงใสๆ ของเธอเอ่ยถามพร้อมกับโน้มตัวลงมาใกล้เพื่อดูอาการ ความใกล้ชิดนั้นทำให้เส้นผมสีชมพูยาวของเธอทิ้งตัวลงมาปกคลุมรอบตัวเขา ราวกับกลีบดอกซากุระที่กำลังร่วงโรยลงมาโอบอุ้มร่างของเขาเอาไว้

ซาคุโมะจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยอาการเหม่อลอย ใบหน้าที่แดงก่ำจากฤทธิ์เหล้า (หรืออาจจะเพราะอย่างอื่น) ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ สติสัมปชัญญะที่ยังไม่ครบถ้วนทำให้เขาลืมความระแวดระวังที่นินจาพึงมีไปเสียสิ้น

มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบเอื้อมออกไปอย่างช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับเส้นผมสีนุ่มละมุนของเด็กสาวเบาๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายกลายเป็นเพียงความฝัน

"สวย... จัง" เสียงทุ้มพร่าพึมพำออกมาจากลำคอ

"แฮะ...?"

เบนิโอะชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง เธอเตรียมใจไว้ว่าเขาจะชักมีดคุไนออกมาจ่อคอเธอ หรือไม่ก็ลุกขึ้นมาโวยวายด้วยความสงสัย แต่การที่จู่ๆ ชายผู้เป็นตำนานคนนี้กลับมองเธอด้วยสายตาเคลิ้มๆ แล้วชมว่า 'สวย' ต่อหน้าต่อตาแบบนี้...

มันไม่ได้อยู่ในแผนการรับมือของเธอเลยสักนิด!

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแคบๆ ทันทีที่คำชมหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่ม เบนิโอะ รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านปลายนิ้วที่เขาสัมผัสเส้นผมของเธอ มันลามไปทั่วร่างกายจนสมองสั่งการให้หยุดนิ่งอยู่กับที่

ใบหน้าของเด็กสาวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก ความร้อนแผ่ซ่านอย่างรวดเร็วจากพวงแก้ม ลามไปถึงใบหู และลามลงไปถึงลำคอระหง

คะ... เคน... เค้าชมว่าสวยเหรอ!? เบนิโอะนั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกวิชาคาถาพันธนาการเงาของตระกูลนารา ดวงตาสีเขียวมรกตเบิกกว้างจ้องมองคนเมาตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก ลมหายใจอุ่นๆ ที่ติดกลิ่นสาเกจางๆ ของซาคุโมะเป่ารดผิวหน้าของเธอ จนเธอแทบจะลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ

มือหนาของซาคุโมะยังคงพันปลายนิ้วเข้ากับปอยผมสีชมพูนุ่มละมุนนั้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่โหยหาความอ่อนโยนในโลกที่โหดร้ายทำให้เขายังไม่ยอมปล่อยมือ

"นี่... คุณซาคุโมะ..."

เธอพยายามเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก แต่มันกลับแผ่วเบาจนเหมือนเสียงกระซิบ เบนิโอะไม่รู้ว่าควรจะผลักเขาออก หรือควรจะอยู่นิ่งๆ แบบนี้ต่อไปดี ความรู้สึก 'โดดเดี่ยว' ที่เคยเกาะกินใจเมื่อครู่หายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่ แทนที่ด้วยความตื่นเต้นจนหัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

ตื่นมาพรุ่งนี้... คุณจะจำคำนี้ได้ไหมนะ? เธอคิดพลางจ้องลึกลงไปในดวงตาสีดำที่ฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์สุราของเขา ในขณะที่ตัวเองก็นั่งแข็งเป็นหิน ไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตาภายใต้แสงเทียนที่กำลังสั่นไหว

เบนิโอะไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตาภายใต้แสงเทียนที่กำลังสั่นไหว ราวกับว่าการขยับตัวเพียงนิดเดียวก็จะทำลายเสน่ห์มหัศจรรย์ของช่วงเวลานี้ หัวใจของเธอเต้นรัวจนรู้สึกได้ถึงการสั่นสะเทือนในหน้าอก ความร้อนจากลมหายใจของซาคุโมะที่โอบล้อมเธอราวกับสายลมอุ่นผสมกลิ่นสาเกหอมจางๆ ทำให้ร่างกายของเธอตอบสนองโดยอัตโนมัติ หน้าอกเล็กๆ ของเธอที่ปกคลุมด้วยชุดนอนบางๆ เริ่มแข็งตัวขึ้นเป็นจุดเล็กๆ ท่ามกลางความมืดที่สลัว เธอรู้สึกถึงความชื้นรุ่มเริ่มก่อตัวระหว่างขาของตัวเอง ความลับที่ซ่อนอยู่ภายในร่างกายของเด็กสาววัย 13 ที่ไม่เคยถูกปลุกเร้าอย่างนี้มาก่อน

ซาคุโมะขยับตัวช้าๆ ด้วยสายตาที่มัวเมาแต่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่สามารถควบคุมได้ มือหนาของเขาลื่นลงจากผมของเธอ สไลด์ลงมาตามแนวคอที่เรียวบาง ปลายนิ้วสัมผัสผิวหนังนุ่มเนียนของเบนิโอะ ทำให้เธอตัวสั่นอย่างไม่ตั้งใจ เสียงหอบตื้นๆ ดังขึ้นจากลำคอของเขา ในขณะที่เขาดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น ริมฝีปากของซาคุโมะกดลงเบาๆ บนแก้มของเธอ ก่อนจะเลื่อนลงไปที่คออย่างช้าๆ ความชื้นจากลิ้นของเขาละเลียดไปตามผิวหนัง รสชาติเค็มๆ ของเหงื่อผสมกับกลิ่นหอมธรรมชาติของร่างกายเธอทำให้เขาหลับตาลงและครางเบาๆ "อืม... นุ่ม..." เบนิโอะสูดหายใจลึก รู้สึกถึงความร้อนแผ่ซ่านจากจุดที่เขาจูบ หน้าอกของเธอแนบชิดกับแผ่นอกแข็งแรงของเขา หัวนมแข็งตัวมากขึ้นจนแทบเจ็บ มือของเธอที่เคยกำชายเสื้อของเขาอยู่แน่นตอนนี้เริ่มคลายออก ลื่นลงไปตามร่างกายของเขา สัมผัสถึงกล้ามเนื้อที่แข็งกระด้างใต้ผ้าอย่างช้าๆ จนไปถึงส่วนล่างที่แข็งโป่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เอ็นแข็งของเขาเบียดอยู่ใต้กางเกง ดันขึ้นมาอย่างอดทนไม่ไหว เธอรู้สึกตัวสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นผสมกลัว แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งมือของตัวเองได้

การเคลื่อนไหวของทั้งสองช้าลงจนแทบหยุดนิ่ง ท่ามกลางแสงเทียนที่สั่นไหว ซาคุโมะใช้มืออีกข้างโอบกอดเอวของเบนิโอะแน่นขึ้น ดึงร่างของเธอให้แนบชิดจนรู้สึกถึงความร้อนจากผิวหนังของเขาแผ่ซ่านเข้ามา ลมหายใจของทั้งสองปะทะกันอย่างเร่าร้อน ก่อนที่เขาจะกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างแผ่วเบา แต่ลึกซึ้ง ลิ้นของเขายื่นเข้าไปสำรวจช่องปากที่ชื้นแฉะ รสหวานของเธอทำให้เขาครางออกมาด้วยความใคร่ที่เพิ่มพูน ระหว่างขาของเบนิโอะ ความเปียกชื้นแผ่ขยายออกเป็นหยดๆ ไหลซึมลงตามชั้นใน รู้สึกถึงการบีบตัวภายในอย่างอดกลั้นไม่ไหว ในขณะที่มือของซาคุโมะเลื่อนลงไปรอบเอวของเธอ ก่อนจะลูบไล้ลงต่ำกว่าอย่างช้าๆ สัมผัสถึงขนนุ่มๆ ที่ปกคลุมบริเวณจุดลับของเธอ ปลายนิ้วเขาเคลื่อนไปตามร่องที่ชื้นแฉะ ทำให้เธอส่งเสียงครางเบาหวิว

"อ๊ะ..." เสียงนั้นดังก้องในห้องแคบๆ ท่ามกลางความมืดที่เพิ่มดีกรีความใกล้ชิดขึ้นทุกขณะ ความปรารถนาของทั้งสองหลอมรวมกันอย่างช้าๆ ราวกับกองไฟที่ค่อยๆ ลุกไหม้.

ยามซากุระร่วงโรย | ความผิดพลาด